Jedziemy na narty a Kuba zostaje z babcią i ciocią. I jest z tego zadowolony. Monika komantuje:

- Kuba już dorasta i nie robi histerii, że ma zostać.

- Wiedziałem, że musi nadejść taki moment, że Kuba będzie chciał się nas pozbyć - dodaję.

- Ale ja nie chcę się was pozbyć, tylko pocebuję tlochę spokoju.

Kuba coraz bardziej chce czytać. I chwali się, że już umie - podczas, gdy oczywiście nie umie. Pokazuję mu tytuł książki:

- To przeczytaj tutaj Kubusiu.

- Ale to jest dla mnie za ploste!

- Aha, no to przeczytaj tutaj - i wskazuję na większy tekst.

- Ale ja nie umiem cytać na głos!

Monika cos chciała od Kubusia. Kuba już ma całe spektrum odzywek na takie okazje:

- Kobieto! Daj spokój!

Monika wstała lewa nogą i na nas warczy od rana. W końcu poszła do sypialni a ja zamknąłem drzwi. Kuba:

- No i baldzo dobze!

- A kim chcesz być Kubusiu jak dorośniesz?

- Eeee, nie wiem. Chyba sefem - tak ja ty.

Kuba bawi się i oto stenogram z jego zabawy:

- System nie gotowy. System nie gotowy. System nie gotowy. System nie gotowy.

- Pik, pik, pik, system próbuje się naprawić. Pik.

- System naprawia się. System naprawia się. System naprawia się.

- System gotowy.

- Budum!! Ognia!! Bum!

Kuba tłumaczy babci przez telefon na co jest chory.

- Mam glypę. I ona ma taki dziwny smak

- Jaki? Magiczny?

- Nie magicny! Dziwny!

Jakiś czas temu, Kuba dał kawałek kotleta Kajce (pies kuzynki). Teraz jak Kuba ma kotleta w ręce, Kajka nie odstępuje go na krok. A Kuba chętnie dałby jej kotleta znowu. Negocjuje tą sprawę z babcią - biorąc kotleta do ręki:

- Mogę dać Kajce kotleta?

- Nie ma mowy.

Trybiki pracują...

- A jakby spadł?

Kuba ma coraz to nowe zainteresowania. Ostatnia chce się uczyć grać w nogę:

- Ja się chcę ucyć grać w piłkę groźną!

Monika z Kubusiam bawią się w zagadki. Oto zagadki Kubusia:

- Co to jeśt: lata dookoła ziemi i wygląda jak kawałek pizzy?

<satelita>

- Co to jeśt: ma pazuly i duzy nos?

<czasem orzeł a czasem kura>

I najlepsze:

- Co to jeśt: ma logi i kopyta?

<słoń>

:)